Volfram se prvi put koristio za izradu užarenih niti. Američki Coolidge (WD Coolidge) je 1909. godine koristio procese presovanja u prahu od volframa, pretapanja, muljanja i izvlačenja žice za proizvodnju volframove žice. Od tada se proizvodnja volframove žice brzo razvijala. Godine 1913., I. Langmuir i W. Rogers otkrili su da volfram-torijum žica (također poznata kao torij-volfram žica) ima bolje performanse emisije elektrona od čiste volframove žice, i počeli su koristiti volfram-torijum žicu, koja se i danas široko koristi. . Godine 1922. razvijena je volframova žica sa odličnom otpornošću na opuštanje (nazvana dopirana volframova žica ili volframova žica koja se ne opušta), što je bio veliki napredak u istraživanju volframove žice. Volframova nit koja se ne opušta je odličan materijal filamenta i katode koji se široko koristi. Tokom 1950-ih i 1960-ih, obavljena su opsežna istraživanja i istraživanja legura na bazi volframa, u nadi da će se razviti legura volframa koje bi mogle raditi na 1930-2760 stepenu za proizvodnju visokotemperaturnih dijelova za avio-industriju. Među njima, postoje mnoge studije o legurama volfram renijuma. Provedena su i istraživanja o tehnologiji topljenja i obrade i oblikovanja volframa. Volframovi ingoti se dobijaju topljenjem potrošnog luka i elektronskim snopom, a neki proizvodi se izrađuju ekstruzijom i preradom plastike; međutim, ingoti za topljenje i livenje imaju krupno zrno i slabu plastičnost. , Prerada je teška, a prinos je nizak, tako da tehnologija prerade topljenja plastike nije postala glavna proizvodna metoda. Pored hemijskog taloženja pare (CVD metoda) i raspršivanja plazma koje može proizvesti vrlo malo proizvoda, metalurgija praha je i dalje glavna metoda proizvodnje proizvoda od volframa.